Steven ontving onlangs feedback van enkele klanten: de kleefkracht is niet goed, het plakt niet stevig en het krult na één nacht al. Is de kwaliteit van de lijm niet goed?

Aanvankelijk denkt Steven dat de productie in de fabriek niet streng genoeg is en dat de verhoudingen niet voldoende zijn. Op een gegeven moment werd de fabriek stilgelegd voor inspectie. Denk na over de reden hiervoor.

Door het snelle opeenvolging van dit soort problemen de laatste tijd, en het feit dat het zich beperkt tot een paar drukkerijen, waarbij klanten flessenverpakkingen produceren, begon ik na te denken.

 

Laten we eerst de boosdoener analyseren: lijm.

De samenstelling van lijm wordt over het algemeen onderverdeeld in twee soorten: A. waterlijm B. smeltlijm.

Waterlijm is, zoals de naam al doet vermoeden, een lijmsoort waarbij water als oplosmiddel of dispersiemiddel wordt gebruikt. De hechting van de lijm is in het begin niet zo goed; een sticker zit in eerste instantie niet zo stevig vast. Dit komt door de eigenschappen van de lijm: de lijm is in het begin niet erg sterk, maar na verloop van tijd wordt de hechting steeds sterker. Hoe langer de lijm meegaat, hoe stroperiger deze wordt.

Smeltlijm, zoals ervaren drukkers wellicht beter weten dan ik, is een soort kunststoflijm die, afhankelijk van de temperatuur, van fysische toestand verandert. Bij gebruik van deze lijm voor etiketten is de hechting aanvankelijk erg sterk, maar naarmate de temperatuur en de tijd verstrijken, neemt de viscositeit langzaam af. Deze lijm wordt dus beïnvloed door temperatuur en tijd.

Komt het misschien doordat ik een sticker op waterbasis heb gebruikt, waardoor het etiket niet goed plakt?

Het is in feite niet zeker, laten we eens kijken wat de algemene situatie is als de viscositeit op het etiket onvoldoende is, en wat is dan het geval bij de standaard?

1. Plastic flessen.

Klanten die doorgaans kiezen voor handmatige etikettering, zijn fabrikanten van kunststofspuitgietproducten. Het etiketteren begint meestal aan het einde van de productielijn.

Laten we eens kijken naar een chemische stof die essentieel is bij de productie van spuitgegoten plastic flessen: lossingsmiddel.

Wat is het lossingsmiddel?

Het is een functionele substantie tussen de mal en het eindproduct. Losmiddelen zijn chemisch bestendig en lossen niet op bij contact met de chemische componenten van verschillende harsen, met name styreen en aminen. Losmiddelen zijn ook hittebestendig en bestand tegen spanningen, en ontbinden of slijten niet gemakkelijk.

Eigenschappen: Het is een tussenlaag die wordt aangebracht op twee oppervlakken die gemakkelijk aan elkaar hechten. Het maakt de oppervlakken gemakkelijk los te maken, glad en schoon.

2. De vernis

Ook wel bekend als verf waarbij water, hars en oplosmiddel de belangrijkste filmvormende bestanddelen van de verf vormen. Omdat de coating en de verf transparant zijn, wordt het ook wel transparante coating genoemd. De verf wordt op het oppervlak van het object aangebracht en droogt tot een gladde film, waardoor de oorspronkelijke textuur van het oppervlak zichtbaar blijft.

Eigenschappen: Een gladde, beschermende laag op het oppervlak van een object.

3. Anderen

De zojuist geprinte eindproducten worden bespoten met talkpoeder en andere items, zoals de fabriekskast, worden ook bespoten met een oliebeschermende oplossing.

In deze situaties lijkt de lijm niet sterk genoeg.

De chemische samenstelling van de lijm bevat meestal vinylacetaat, vernis of een lossingsmiddel dat doorgaans xyleen en siliconenolie bevat. Een van deze componenten breekt de lijm af, terwijl de andere er niet mee reageert. Bovendien kan het voorkomen dat er stof of beschermende vloeistoffen op het oppervlak van het object aanwezig zijn, waardoor de lijm niet volledig aan het object kan hechten.

Ook deed zich het probleem voor waar we ons altijd zorgen over maken: de sticker plakt niet.

Hoe gaan we met deze situatie om?

Het is simpel: maak het oppervlak schoon.