Hallo allemaal, ik ben Qiang Yongsheng. Ik ben blij om via deze column met jullie te communiceren. In de dagelijkse productie komen we vaak technische problemen tegen. Wanneer ik een technisch probleem succesvol oplos, documenteer ik graag de oorzaken en oplossingen voor toekomstig gebruik. Onbewust heb ik daardoor aanzienlijke productie-ervaring opgedaan. Ik wil deze ervaringen graag met jullie delen via deze column, in de hoop dat het een waardevolle referentie kan zijn voor collega's. Tegelijkertijd hoop ik dat dit een katalysator kan zijn voor andere collega's die dit lezen en hen aanmoedigt om hun waardevolle ervaringen uit productieprocessen te delen. Gezien mijn beperkte ervaring kan er enige vooringenomenheid in het artikel voorkomen, en ik sta open voor constructieve kritiek van collega's.
Momenteel bestaat de productie van zelfklevende etiketten in China voornamelijk uit flexografische en hoogdrukmachines, waarbij UV-inkten de meest gebruikte optie zijn (volgens statistieken goed voor 70% tot 80% van de toepassingen voor zelfklevende etiketten), aangevuld met inkten op waterbasis. Hoewel UV-inkten voordelen bieden zoals snelle uitharding en gemakkelijke droging, doen zich in de dagelijkse productie nog steeds veel problemen voor. In dit artikel deel ik mijn ervaring met het oplossen van problemen met slechte inkthechting en afbladderen.
Slechte inkthechting en afbladderen zijn veelvoorkomende problemen bij het printen van zelfklevende etiketten. Als deze problemen niet tijdig worden opgemerkt, kunnen ze aanzienlijke economische verliezen veroorzaken, aangezien etiketten met afbladderende inkt in feite defecte producten zijn. Als een hele batch last heeft van afbladderproblemen, kunnen de verliezen aanzienlijk zijn. De huidige industriestandaard voor het testen van inkthechting is de 3M-tapetest. Hierbij wordt 3M 610- of 810-tape 30-60 seconden op het bedrukte oppervlak aangebracht en vervolgens verwijderd om de inktoverdracht te controleren. Wat veroorzaakt slechte inkthechting en afbladderen?
01. Overmatig drogen van inkt leidt tot kristallisatie
Tijdens de dagelijkse productie stellen operators het vermogen van de UV-lamp vaak hoger in bij het printen van grote, effen vlakken met een dikke inktlaag, uit angst voor onvolledige droging. Dit kan echter leiden tot overmatige droging van de inkt en kristallisatie.
Kristallisatie verwijst naar het snel drogen van inkt tijdens het drukken, waardoor een hard, schaalachtig oppervlak ontstaat dat lijkt op een kristal. Gekristalliseerde inkt wordt broos en kan bij blootstelling aan externe kracht barsten en afbladderen.
Als de inkt eenmaal kristalliseert en er sprake is van afsnijden met afloopranden, kan de inkt loslaten aan de snijranden van de afbeeldingen. Onder een microscoop ziet dit loslaten er meestal gekarteld uit.
Daarom moeten we in de dagelijkse productie extra aandacht besteden aan het volgende: een hoger vermogen van de UV-lamp is niet per se beter; hoe lager het vermogen, zolang de inkt maar goed droogt, hoe beter. Enerzijds helpt dit overmatig energieverspilling te voorkomen en bespaart het op elektriciteitskosten voor het bedrijf. Anderzijds voorkomt het kristallisatie van de inkt door overmatig drogen.
02 Onvoldoende vermogen van de UV-lamp leidt tot onjuiste droging
Tijdens de productie kan een te hoog vermogen van de UV-lamp leiden tot kristallisatie van de inkt. Aan de andere kant kunnen er ook problemen ontstaan als het vermogen van de UV-lamp te laag is. Het meest voorkomende probleem is het "onjuist drogen" van de inkt.
Valse droging treedt vooral op bij het printen van grote, effen vlakken. Door de hoge inktdekking en dikke inktlagen droogt, als het vermogen van de UV-lamp onvoldoende is, alleen de bovenste inktlaag, terwijl de inkt in het midden onvolledig uithardt. Hierdoor krijgt de inkt een structuur die lijkt op een "sandwichkoekje" – hard van boven en zacht van onderen.
Tijdens de tape-test wordt de inkt gemakkelijk door de tape verwijderd. Dit verschijnsel treedt vooral op bij donkere inkten, zoals zwart of blauw. Dit komt doordat donkere inkten een sterker dekkend vermogen hebben. Als de inktlaag dik is en het vermogen van de UV-lamp onvoldoende, kan het UV-licht het inktoppervlak mogelijk niet doordringen en de diepere lagen niet bereiken.
Dit fenomeen van valse droging is niet gemakkelijk te detecteren tijdens de productie. Het wordt vaak pas ontdekt tijdens latere stans- of verpakkingsfasen, en soms zelfs tijdens de toepassing door de eindgebruiker. Daarom wordt aanbevolen dat operators tijdens het printproces tape-tests uitvoeren aan het begin en einde van elke rol bedrukte halffabrikaten om problemen snel te identificeren en aan te pakken. Als er bovendien valse droging in een batch wordt geconstateerd, kan, om verliezen te voorkomen, een secundaire UV-droogmethode worden toegepast: verhoog het vermogen van de UV-lamp en laat de bedrukte halffabrikaten opnieuw door de UV-lampen gaan. Als het probleem aanhoudt, kan het helpen om de halffabrikaten nog een paar dagen te laten liggen, aangezien UV-inkten na-uithardingseigenschappen hebben; soms verbetert de hechting na een paar dagen.
03 Problemen met de oppervlaktesterkte van het materiaal
Sommige drukgevoelige materialen, met name materialen op papierbasis (zoals schrijfpapier), hebben een sterk inktadsorptievermogen, maar een onvoldoende oppervlaktesterkte. Tijdens de tapetest tilt de tape vaak zowel de inkt als het oppervlaktemateriaal op, waardoor delaminatie van het substraat optreedt. Dit wordt niet veroorzaakt door een slechte inkthechting, maar door de onvoldoende scheurweerstand van het substraat. Daarom wordt de tapetest niet aanbevolen voor het testen van de inkthechting op dergelijke drukgevoelige materialen met een lage oppervlaktesterkte.
04 Overmatige inkttoevoegingen
Tijdens de dagelijkse productie voegen operators vaak een bepaalde hoeveelheid additieven toe aan de inkt om de printkwaliteit te verbeteren, waardoor de inkt beter presteert tijdens het printen. Als de verhoudingen van de additieven echter niet goed worden gecontroleerd, kunnen er problemen ontstaan.
Verdunningsmiddelen en kleefkrachtverminderaars zijn veelgebruikte inkttoevoegingen. Ze zijn bedoeld om de viscositeit van de inkt te verlagen en de vloei te verbeteren. Over het algemeen moeten deze toevoegingen in specifieke verhoudingen worden toegevoegd. Zo moet de verdunningsfactor bijvoorbeeld 5% tot 10% van de gebruikte inkt bedragen. Een hogere verhouding maakt de inkt te dun en kan leiden tot een slechte droging. Het is daarom cruciaal om de in de handleiding vermelde verhoudingen strikt te volgen bij het toevoegen van hulpstoffen.
Het is belangrijk om te weten dat sommige operators te veel verdunner toevoegen, voornamelijk omdat de inkt tijdens het mengen te dik aanvoelt. Zelfs na het toevoegen van verdunner blijft de viscositeit hoog, waardoor ze meer toevoegen. In werkelijkheid heeft inkt zelf thixotropie; onder schuifkracht wordt de oorspronkelijk dikke inkt dunner. Tijdens het drukken wordt de inkt constant in beweging gebracht door de inktrol in de inktbak, waardoor deze geleidelijk dunner wordt. Dus als er tijdens het mengen van de inkt te veel verdunner wordt toegevoegd, lijkt dat op dat moment misschien prima, maar eenmaal op de drukpers wordt de inkt nog dunner en vloeibaarder door de beweging in de inktbak. Daarom is het niet nodig om te veel verdunner toe te voegen. Overmatig gebruik van verdunner kan gemakkelijk leiden tot een slechte droging van de inkt.
05 Inkt- en materiaalafwijking
Sommige drukgevoelige materialen op filmbasis hebben een relatief lage oppervlakte-energie, waardoor inkt niet goed aan het materiaaloppervlak hecht. Over het algemeen moet de oppervlakte-energie van een materiaal minstens 38 dynes bedragen om geschikt te zijn voor bedrukking. Voor een goede hechting van de inkt aan het materiaaloppervlak moet de oppervlakte-energie minstens 42 dynes bedragen.
Voor op folie gebaseerde drukgevoelige materialen met een lagere oppervlakte-energie kunnen twee oplossingen worden toegepast om een goede hechting van de inkt tijdens het printen te garanderen:
Eerste oplossing: Breng een primerlaag aan. Breng vóór het printen een laag primer aan op het materiaaloppervlak. Deze primer verhoogt de oppervlakte-energie van het materiaal, waardoor de inkt beter hecht. Houd er rekening mee dat primers meestal lichtgeel van kleur zijn. Materialen die met primer zijn behandeld, zullen veranderingen in kleur en glans ondergaan. Daarom is een primerlaag meer geschikt voor afbeeldingen met grote, effen vlakken.
Tweede oplossing: Gebruik inkt die compatibel is met het materiaal. Sommige inktleveranciers ontwikkelen inkten speciaal voor materialen met een lage oppervlakte-energie. Deze inkten hechten goed, zelfs wanneer ze op materialen met een lage oppervlakte-energie worden bedrukt. We kunnen het te bedrukken materiaal naar leveranciers sturen voor testen en hen vragen welke inkten compatibel zijn met dat materiaal.
Uiteraard is inline coronabehandeling, dankzij de upgrades van apparatuur in de afgelopen jaren, standaard geworden op veel machines. Het uitvoeren van coronabehandeling op materialen met een lage oppervlakte-energie tijdens het printen is ook een goede oplossing. Coronabehandeling dient twee doelen: Ten eerste creëert het microputjes op het materiaaloppervlak door middel van elektrische vonken, waardoor inkt kan adsorberen en deze putjes kan vullen. Ten tweede genereert het aanzienlijke elektrische ladingen op het materiaaloppervlak, die een adsorberend effect hebben op de inkt, waardoor de inktlaag stabieler wordt.
Coronabehandeling heeft doorgaans alleen een significant effect op relatief zachte foliematerialen zoals PE of PVC, en een beperkt effect op hardere materialen zoals BOPP of PET. Daarom moet de meest geschikte oplossing worden afgestemd op de specifieke omstandigheden.
06 Slechte inktdroging
De gemiddelde levensduur van UV-lampen is 800 tot 1000 uur. Als UV-lampen hun nominale levensduur overschrijden, kunnen ze nog steeds functioneren, maar hun vermogen neemt af. UV-lampen die hun levensduur hebben bereikt, vertonen in verschillende mate een vermindering van het vermogen. Bij het printen van grote, effen oppervlakken kan dit leiden tot onvolledige inktdroging, en onvolledig gedroogde inkt heeft een verminderde hechting.
Daarom moeten operators de gebruiksduur van elke lamp nauwkeurig registreren. Zodra een lamp de nominale levensduur overschrijdt, is speciale aandacht vereist. Vermijd het gebruik van die set UV-lampen voor het drogen van producten met grote vaste oppervlakken. Let ook goed op en vervang de lampen onmiddellijk als er een slechte inktdroging wordt geconstateerd.
Conclusie
De zes hierboven besproken problemen zijn veelvoorkomende oorzaken van slechte hechting en afbladdering van UV-inkt bij het printen van zelfklevende etiketten. Door deze oorzaken te begrijpen en de bijbehorende oplossingen te implementeren, kunnen drukkerijen het aantal defecten aanzienlijk verminderen, de productkwaliteit verbeteren en economische verliezen minimaliseren. Regelmatige tests, de juiste materiaalkeuze en zorgvuldige procesbeheersing zijn essentieel voor het behoud van een consistente inkthechting.
Publicatiedatum: 18 mei 2026
